Zeg ken jij de mosselman?

Twee stoere mosselmannnen uit Noord-Spanje namen me mee de Atlantische Oceaan op om de mosselvangst van dichtbij mee te maken. Op een hevig dobberende boot met ronkende motor stond ik er met mijn neus bovenop. Wat zich daar allemaal afspeelde, en waarom die Galicische mosselen zo bijzonder zijn, staat in het voorjaarsnummer (2020) van ESPANJE! en lees je ook hier.

Door de coronacrisis kunnen we even niet reizen. Gelukkig zijn daar de tijdschriften met verrassende verhalen en prachtige foto’s, waardoor we in ons hoofd alvast die reizen kunnen maken. Blijf thuis, maar droom!

Man met zo’n mooie missie

TV-chef en kookdocent Mounir Toub

Tussen al die interviews die ik de laatste tijd heb gehouden, springt het interview met deze man eruit. Want dit is een man met zo’n mooie missie: leerlingen laten schitteren. En dan juist die leerlingen die andere kookdocenten maar te moeilijk vinden. Mounir Toub omarmt ze, geeft ze structuur, leert ze koken en begeleidt ze naar een diploma. En niet te vergeten, hij geeft liefde aan jongeren die dat thuis vaak missen. Ik interviewde deze tv-kok over zijn rolmodellen, lesgeven op het mbo, de hobbels om met zijn naam en Marokkaanse roots stageplekken te vinden. En over succesverhalen: hoe een leerling die iedereen had afgeschreven, onder zijn hoede zich ontpopte tot een vakman op hoog niveau en nu een eigen restaurant runt.

Alles draait om drie kostbare draadjes

Voor je het weet ben je te laat. Want dan zijn deze violette krokussen met drie kostbare stampers al geplukt. November 2018 was ik gelukkig precies op tijd voor de saffraanoogst in Spanje die maar 2 of 3 weken duurt. De oogst begon bij zonsopkomst met het plukken van de krokussen op het veld, waarna de dorpsbewoners uit elke krokus voorzichtig de drie stampers haalden. Nog dezelfde dag werden ze geroosterd en verpakt. Ik sprak en fotografeerde de landarbeiders, de vrouwen uit het dorp die de stampers uit de krokussen haalden, en de familie van het saffraanbedrijfje Molineta de Minaya. In het blad ESPANJE!, editie herfst 2019, vind je de hele reportage, of klik hier.

Twee paralelle werelden op Mallorca

Eind augustus wilde ik alles weten over de amandeloogst op Mallorca. Wat een geluk dat ik deze jonge amandelboerin tegenkwam die me graag op sleeptouw wilde nemen. Eigenlijk is ze onderwijzeres, maar ze volgde haar hart en koos net als haar (voor)ouders voor werk op het land. Het contrast tussen het platteland en het massatoerisme aan de kust is enorm, het zijn twee paralelle werelden. Winter 2019 / 2020 staat mijn reportage in ESPANJE! magazine.

Wie is mijn lezer? Dít is mijn lezer!

Ik vraag het me vaak af: hoe ziet mijn lezer eruit? Wat vindt die van mijn reportages? Nou, dit is mijn lezer! Marita Eskes kwam ik op de Spaanse Dag in Utrecht tegen toen ik daar een presentatie over mijn werk hield. Elk nummer van Espanje! pluist ze uit, vertelde ze. Als het blad op de deurmat ligt, legt ze het klaar voor een rustig moment, maakt een café con leche en gaat er eens goed voor zitten. Ze wist veel over mijn reportages te vertellen die ik sinds 2017 voor dit blad schrijf. En nu is mijn reportage over queso manchego aan beurt, want dat staat in het nieuwste nummer van Espanje!.

Modern sprookje, waargebeurd!

Op zoek naar bijzondere verhalen belandde ik op hemelvaartsdag in een modern sprookje. Hoe in het Portugese bergdorp Manteigas een afgedankte wolfabriek tot leven is ‘gekust’ door twee ondernemende Portugezen. Zij stoften de spin- en weefmachines uit vervlogen tijden af, vroegen de schaapsherders om wol en dorpsbewoners om hun ambacht in ere te herstellen, en gaven designers de opdracht om hedendaagse stoffen en gebruiksvoorwerpen te ontwerpen. De mooiste stoffen voor shawls (ik heb er eentje om) en dekens worden er nu gemaakt – nog veel handmatig – plus stoffen voor meubels, wandversiering en hippe handtassen. Vroeger was Manteigas het centrum van de wolindustrie en dat is nu een heel klein beetje terug. Dankzij Burel Factory!

Dit vinden lezers van mijn reportage

“Echte vakvrouwen met liefde voor hun product. Ik zie hen zo voor me. Schitterend.” Kijk, hier doe ik het voor! Dat lezers geïnspireerd raken en dat wat ik vertel, ze zo voor zich kunnen zien. Want dit is een reactie van een lezer die verder schrijft: “Het heeft mij geïnspireerd om bij een volgende reis naar mijn geliefde Spanje, de richting van Galicia op te gaan en een bezoek te brengen aan het klooster met de groene schat, Pimientos de Padrón.” Een andere lezer schrijft: “Het leukste artikel is De groene schat. De authenticiteit spat er vanaf en de foto van trotse Carmen naast het fornuis is bijzonder goed gelukt!” Mooie reacties van lezers op mijn reportage in het blad Espanje! dat begin april 2019 verscheen.


Kleurproeven checken, old skool?

Misschien old skool, maar ik vind het nog steeds belangrijk: kleurproeven checken. Zoals eind maart nog de laatste Horeca Info. Op het scherm zien blad en foto’s er vaak geweldig uit, maar als het dan op papier gedrukt is, valt het soms tegen. Te rood gezicht, of juist bleek, een grauwsluier over een foto of minder goed leesbare tekst op gekleurde achtergrond. Daarom ga ik altijd bij de drukker langs om alle pagina’s te controleren voordat het blad in druk gaat.

Arroz de Calasparra in Espanje!

Hoe krijgen ze dat nou voor elkaar in Spanje, arroz (=rijst) verbouwen in de droogste regio van Spanje? In de eerste Espanje! van 2019 leg ik het uit, in tekst en beeld. Alvast een tipje van de sluier: de Moren introduceerden er irrigatie en zo houdt het gewas eeuwen later de hele zomer nog altijd ‘natte voeten’. Lees er hier uitgebreid over, ook wat die rijst nou zo anders maakt en waarom de inwoners de rijst uit duizenden herkennen.

Offline reizen door Patagonië

Geen telefoonbereik, geen wifi, geen 4G en zelfs geen vaste telefoon, ook niet in dit hotelletje in het Chileense nationale park Torres del Paine. Nauwelijks voor te stellen, maar tijdens mijn reis door het Chileense Patagonië eind 2018 was het heel normaal. Het gaf rust want ik kreeg niet steeds appjes en mailtjes. En hoefde niet continu het nieuws te weten. Ik stopte mijn telefoon ver weg en had alle aandacht voor de natuur. Na dit nationale park voer ik met een veerboot 3,5 dag aan een stuk door langs de kust, 2000 km naar het noorden. De eerste 1500 km kwamen we onderweg welgeteld maar 1 dorpje tegen! Ook deze bootreis was ik continu offline. Daardoor weer eens tijd voor boeken en mijmeren, alsof ik 20 jaar terug in de tijd ging. Heerlijk dat ‘old school’ reizen!