Categoriearchief: Waargebeurde verhalen

Bloggende en vloggende dominee

Wat hebben ze met elkaar gemeen, deze bloggende en vloggende dominee, een strenggelovige vmbo’er die nu een vrijzinnig denkende promovendus is en een jonge Friezin met interesse in de Islam die een loopbaan heeft als een avonturenroman? 

Ze studeerden theologie aan de Vrije Universiteit en blikken terug op een mooie tijd die enorm vormend is geweest voor hun latere leven. Voor de faculteit Religie en Theologie interviewde ik vijf alumni met als centrale vraag: wat heeft de studie je gebracht? Welke vaardigheden of ervaringen heb je daar ontwikkeld waar je (in je werk) nu nog steeds veel aan hebt? Het leverde openhartige en verrassende gesprekken op. Mijn beeld van een dominee is bijvoorbeeld compleet veranderd door het interview met de jonge en bruisende dominee Anne-Meta Kobes. En bewondering voor de weg die André Poortman heeft afgelegd en wat hij nu bereikt heeft. Dit schreef André er zelf over: ‘van vmbo naar een master, het kan verkeren en het bleek een heerlijke route. Het is mijn ‘mini-biografie’, opgetekend door Aafke Jochems.’

kersenoogst in Valle del Jerte

Cherrypicking met een knipoog

Artikel over kersenpluk
De openingsspread in het winternummer van glossy ESPANJE!

Cherrypicking is eigenlijk negatief bedoeld: van twee (of zelfs meer) walletjes eten. Maar in deze kop boven mijn artikel over de kersenoogst in Spanje is het als knipoog bedoeld en dat vind ik een leuke vondst van de eindredacteur van de glossy ESPANJE!. Het is precies waarover dit verhaal gaat, kersen plukken op de bergflanken in de Valle del Jerte (vallei van de rivier de Jerte).

Ik herinner me nog goed de kersenoogst in Spanje afgelopen zomer, bijna 40 graden en daar liepen Juan Pedro, deze jonge kersenboer, en ik door de boomgaard van zijn familie. Ik snoepte van de ene boom naar de ander. Elke kersensoort proefde weer anders. Juan Pedro liet me zien wat er allemaal bij de pluk komt kijken en hoe zijn familie deze rijpe kersen zo snel mogelijk op de markt brengt. Plus wat zo speciaal aan de Picota-kersen is (spoiler: bij de pluk verliezen ze hun steeltje).

Schrijfcursus Autofictie

Al lange tijd wil je schrijven over je eigen leven, maar hoe pak je dat nou aan? Of je hebt al autobiografische pagina’s geschreven, maar je komt niet verder. Klinkt dat bekend? Doe dan mee aan mijn Schrijfcursus Autofictie in Amsterdam. Ik geef net dat duwtje in je rug om een goed begin te maken of verder te komen. Je gaat veel schrijven en oefenen in een kleine groep. Ook gaan we hobbels bespreken waar je tegenaan kunt lopen als je over echte mensen schrijft.

Onder de foto lees je over de inhoud van de workshop. Wil je op de hoogte gehouden worden van mijn volgende Schrijfcursus Autofictie in Amsterdam? Vul het contactformulier in van deze site en geef aan dat je interesse hebt. Dan hoor je meteen van me als er nieuwe schrijfworkshops zijn.

Het motto van schrijfcoach Aafke Jochems.

Dit gaan we doen

Eerste zondag:

We gaan in op wat autofictie nou precies betekent; is het een autobiografie met fictieve elementen of fictie met waargebeurde feiten uit het leven van de verteller? Ook gaan we meteen aan de slag met korte en afwisselende schrijfoefeningen. Sanne van de Java Bookshop komt een half uurtje langs om verschillende autofictieve / autobiografische romans aan te stippen die een inspiratiebron voor je kunnen zijn. Je gaat naar huis met opdrachten voor thuis, zoals een verhaal of hoofdstuk in de steigers zetten. Hou er dus rekening mee dat je thuis veel gaat schrijven. En boeken gaat lezen die je zullen inspireren!

Tweede zondag:

Je bespreekt je aanzet tot je verhaal / hoofdstuk, of je ideeën erover. En je geeft feedback op de inbreng van de andere deelnemers. Verder ga je weer verschillende schrijfoefeningen doen en gaan we in op zaken die spelen binnen autofictie, zoals wat als de mensen die je beschrijft zich herkennen in je verhaal? Wat zijn bronnen die je verder kunnen helpen? De week erna blijf je lezen en ga je je verhaal afronden.

Derde zondag

Je leest elkaars autofictieve verhaal en geeft feedback. We bespreken waar je tegenaan bent gelopen. En we gaan door met schrijfoefeningen.

Belangrijke info:

  • Kosten: € 125,- .
  • Data: nog te bepalen in 2021.
  • Locatie: Buurtcoöperatie De Eester, C. van Eesterenlaan 266, Amsterdam. Hier kunnen we coronaproof bij elkaar komen. Gratis parkeren op zondag.
  • Deelnemers: minimaal 4 en maximaal 5. 
Autofiction of autofictie volgens de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: een nieuwe richting binnen het autobiografische schrijven waarin bewust gestreefd wordt naar het opheffen van de scheidingslijn tussen fictie en non-fictie: waargebeurde feiten uit het leven van de autobiografische verteller worden vermengd met (of verdraaid tot) fictieve gegevens en omgekeerd.

Aafke Jochems is tekstschrijver, eindredacteur, schrijfcoach en reisjournalist, en geeft al jaren met plezier schrijfworkshops in OBA, Java Bookshop en De Eester. 

Wie is mijn lezer? Dít is mijn lezer!

Ik vraag het me vaak af: hoe ziet mijn lezer eruit? Wat vindt die van mijn reportages? Nou, dit is mijn lezer! Marita Eskes kwam ik op de Spaanse Dag in Utrecht tegen toen ik daar een presentatie over mijn werk hield. Elk nummer van Espanje! pluist ze uit, vertelde ze. Als het blad op de deurmat ligt, legt ze het klaar voor een rustig moment, maakt een café con leche en gaat er eens goed voor zitten. Ze wist veel over mijn reportages te vertellen die ik sinds 2017 voor dit blad schrijf. En nu is mijn reportage over queso manchego aan beurt, want dat staat in het nieuwste nummer van Espanje!.

Modern sprookje, waargebeurd!

Op zoek naar bijzondere verhalen belandde ik op hemelvaartsdag in een modern sprookje. Hoe in het Portugese bergdorp Manteigas een afgedankte wolfabriek tot leven is ‘gekust’ door twee ondernemende Portugezen. Zij stoften de spin- en weefmachines uit vervlogen tijden af, vroegen de schaapsherders om wol en dorpsbewoners om hun ambacht in ere te herstellen, en gaven designers de opdracht om hedendaagse stoffen en gebruiksvoorwerpen te ontwerpen. De mooiste stoffen voor shawls (ik heb er eentje om) en dekens worden er nu gemaakt – nog veel handmatig – plus stoffen voor meubels, wandversiering en hippe handtassen. Vroeger was Manteigas het centrum van de wolindustrie en dat is nu een heel klein beetje terug. Dankzij Burel Factory!

Waarom ik een keertje aan borstklopperij doe

Foto Richard Mouw voor De Telegraaf in 2015

Even wat onbescheiden borstklopperij. Want wie kan dit ook: het ledenaantal van 20 naar bijna 2100 brengen, en dat in slechts 4,5 jaar! Ruim 100 keer meer leden. April 2014 pakte ik de communicatie en PR op van het kersverse burgerinitiatief Vereniging Flevoparkbad. September 2018 heb ik mijn allerlaatste nieuwsbrief afgerond, gemaild naar zo’n 2100 leden. In de tijd die ertussen zat heb ik niet alleen de Vereniging Flevoparkbad een boost gegeven, maar ook het mooiste buitenbad van Amsterdam dat met sluiten bedreigd werd. In 2014 nog maar 56.000 bezoekers, dit seizoen meer dan 100.000 bezoekers! Digitale nieuwsbrieven, sociale media, persberichten, website-beheer, flyeren; met plezier pakte ik het allemaal op, samen met het promoteam. Met als mooiste project het boekje Ode aan het Flevoparkbad dat ik in 2015 met fotograaf Jolande Schotten maakte en waarvoor ik André Kuipers nog strikte om naar het bad van zijn jeugd te komen. De volgende dag wilde De Telegraaf er alles over weten en zette me op deze foto van Richard Mouw. Na vijf drukke buitenbadseizoenen heb ik dit vrijwilligerswerk communicatie & PR met gerust hart overgedragen aan een aandere vrijwilliger. Maar in 2019 sta ik zoals elk seizoen wel weer aan de badrand als vrijwillige EHBO’er. Ik kan niet wachten!

Wandelen niks voor kinderen?

Er is geen Efteling, nauwelijks 3G, haperend wifi en het zeewater is koud. Niks voor een vakantie met kinderen, zou je denken. In dit artikel voor de wandelkrant te voet laat ik zien waarom kinderen het Engelse North York Moors National Park juist wél chill vinden (en volwassenen trouwens ook), elk jaar weer. Ze lopen er zelfs het wandelvirus op en komen daar nooit meer vanaf.

Ode aan het Flevoparkbad nu te koop!

Flevoparkbad Cover

Hoe komt het dat astronaut André Kuipers dacht dat er krokodillen in het Flevoparkbad zwommen? Waarom is volgens cardioloog Aernout Somsen koud zwemwater zo goed voor je? Wat is de reden dat Melvia Gunning zich altijd thuisvoelt in het Flevoparkbad, al veertig jaar lang? Waarom is elke dag een feestje voor badmeester Atje Smit?

André Kuipers kopie
Deze en andere liefhebbers van het Flevoparkbad verklaren in het net uitgekomen boekje Ode aan het Flevoparkbad hun liefde aan het beste buitenbad van Amsterdam. Fotograaf Jolande Schotten fotografeerde hen in of bij het zwembad en legde de sfeer vast door middel van beelden die herkenbaar zijn en tegelijkertijd het alledaagse overstijgen. Journalist Aafke Jochems luisterde naar de verhalen over de speciale band die liefhebbers met het buitenbad hebben. Ze vertelden waarom ze het een warm hart toedragen of hoe belangrijk het voor hen is. Uit het boekje komt sterk naar voren dat dit openluchtbad heel veel betekent en zoveel meer is dan een voorziening die geld kost. Toch is de toekomst van het Flevoparkbad nog altijd ongewis.

antonioHet 56 pagina’s tellende boekje Ode aan het Flevoparkbad is te koop voor € 15 in Amsterdam-Oost: bij de Java Bookshop (Javastraat 145), Boekhandel van Pampus (KNSM-laan 303) en Linnaeus Boekhandel (Middenweg 29). En tijdens het buitenbadseizoen bij de horeca van het Flevoparkbad.

 

nathasjaJe kunt het ook bestellen via het contactformulier op deze site. Vermeld naam, mailadres en je postadres. Het kost dan € 15 (inclusief verzendkosten).

 

Eeuwenoud vakmanschap

Nemesia
Vakvrouw Nemesia Guisado aan het werk.

Jose Maria
José María maakt de schaal in een handomdraai.

In Salvatierra de los Barros, in de Spaanse provincie Extremadura, maken de bewoners al sinds mensenheugenis met klei (barro) uit de omgeving het mooiste aardewerk. Ik bezocht in april Nemesia Guisado die haar vakmanschap toonde door de schaal te beschilderen die haar broer José María eigenhandig had vervaardigd. Haar grote zorg is, wie zet de traditie voort die al eeuwen van oma op moeder op dochter is overgebracht? Misschien haar zevenjarige dochter of wil die liever studeren zoals de meeste jongeren? Want Nemesia is de enige in het dorp die nog op deze wijze beschildert. Sowieso zijn er nog maar weinig pottenbakkers zoals haar broer José María die hun vak uitoefenen zoals dat al eeuwenlang gebeurt. Waren het in de jaren vijftig zo’n zestig families die hier van leefden, nu zijn het er nog maar een vijftiental. In het tijdschrift Méditerrannée verschijnt de reportage.

 

Longread in opmars

FamilieHoewel het begrip lang verhaal de lading prima dekt, lijkt de term longread de strijd te winnen. NRC publiceert op nrc.cl/longreads al een tijdje longreads, dat wil zeggen verhalen van minstens 2000 woorden, vaak met foto’s en filmpjes erbij. De Volkskrant van 11 januari bestempelt de longread als nieuwe trend. Uitgeverij Fosfor biedt longreads van tienduizend woorden of meer – uurtje lezen – tegen betaling aan. Ik heb onlangs zelf een lang non-fictieverhaal geschreven over de turbulente jeugd van mijn vriendin en wereldburger Sonia. Kwartiertje lezen en zonder kosten hier te bekijken. Via het contactformulier kun je me laten weten wat je ervan vindt.